AdHoc maakt jongerentheater voor een groot en breed publiek. Door de spelers en vaste regisseur Wouter Daane wordt er steeds een nieuwe uitdaging gezocht. Wat er op dat moment leeft en speelt in de groep wordt aanleiding en zoektocht voor de volgende productie. Dat kan zijn een speciale tekst, een speelstijl, de vormgeving, een krantenartikel, een boek, een foto, een film, een schilderij, een (persoonlijke) gebeurtenis, een obsessie of een verbinding tussen verschillende disciplines.
De vraag die altijd de sturende kracht is bij het maken: Wat is het verhaal wat je wilt vertellen? wat is de noodzaak om er iets over te melden?
Als er geen bestaande tekst is dan werken we via improvisatie met of zonder al geschreven (begin)teksten. Zo ontstaan scènes en komt na schifting en componeren uiteindelijk de voorstelling tot stand.


AdHoc is begonnen in 1990 toen regisseur Wouter Daane gevraagd werd door twee jongeren om met hen een voorstelling te maken: Reinold Paauw en Henk Roskammer.



 WIS (1990/1991)
 Dat werd WIS. Een in het fries vertaalde toneeltekst (Heus) van schrijver/regisseur Jeroen van den Berg.
De uitdaging bij WIS lag in de tekst. Deze bestond uit dialogen met steeds voornamelijk één woord. Het werd een gestileerde voorstelling over twee mannetjes die eigenlijk niet goed weten wat ze met zichzelf aanmoeten of met elkaar, laat staan met de wereld om hun heen. Toch willen ze allebei een vrouw. Maar hoe krijg je die. Naar elkaar toe blijken ze het heel goed te weten, maar als het puntje bij paaltje komt is de eigen wereld toch het veiligst en blijft het zoals het altijd was.


Luister.
Het begint altijd met oogcontact.
Oogcontact.
Dat is belangrijk.
Volhouden.
Oogcontact volhouden.
Aan je lippen likken. Kan.
Glimlachen. Kan.
Maar oogcontact volhouden.
Dat is belangrijk.
Ze komen vanzelf.

WIS hebben we twee seizoenen gespeeld.
Spelers waren Reinold Paauw en Henk Roskammer.
Tekst: Jeroen van den Berg
Techniek en productie: Sikke van der Vaart.
Vormgeving: Margaretha Cats
Vertaling: Ytsje Hettinga.
Regie: Wouter Daane



BOX&COX (1992/1993)
 De twee spelers wilden verder en Wouter gelukkig ook. Een nieuwe uitdaging. Een vette klucht in een slapstickstijl: BOX&COX.
Twee mannen huren beiden zonder het te weten dezelfde kamer bij een hospita. De één werkt namelijk overdag en de andere ’s nachts. Beiden blijken ook nog dezelfde vrouw te begeren. Aanleiding genoeg voor hilariteit. Inspiratiebron waren de stomme films van Buster Keaton, Charley Chaplin en Laurel and Hardy.
Ook met deze voorstelling stonden we twee seizoenen op de planken.
Spelers: Reinold Paauw, Henk Roskammer, Tjalling de Boer
Vertaling: Simy Sevenster
Regie: Wouter Daane


BARKHORST (1994/1995)
 In 1994 heeft Jeroen van den Berg speciaal voor ons BARKHORST, een turbo-realistisch campingdrama in 12 scènes geschreven. Een alleenstaande boer leert op vakantie de reisleidster beter kennen. Hij zit met problemen, want hij heeft zijn bedrijf verkocht, met uitzondering van zijn land en boerderij. Zo maar van het ene moment op het andere. Hij was het goed zat. Al die regels en melkquota. Maar nu moet er wat gebeuren. De reisleidster wil ook wel wat anders en samen vatten ze het idee om van zijn boerderij een camping te maken. Een ambtenaar wordt er bij gevraagd, dat is handig, maar die weet op slinkse wijze het hele idee en de uitvoering naar zich toe te trekken. Het wordt een gevecht tussen de boer en de ambtenaar. De reisleidster kiest wat voor haar de beste partij is. Door hebzucht als gids loopt het allemaal heel anders dan dat ze het vooraf bedacht hadden.



Spelers: Reinold Paauw, Dietha Paauw, André de Zee.
Tekst: Jeroen van den Berg
Vormgeving: Margaretha Cats.
Lichtontwerp: Wouter Priester.
Techniek: Sytse Berkepas
Muziek: Clara Rullmann, Remko Smids
Regie: Wouter Daane

Na één seizoen spelen werd het stuk in het Frysk vertaald, gerepeteerd en een aantal keren gespeeld. Vertaling: Ytsje Hettinga



 Daarna werd het stil. De vaste spelers kregen drukke banen, stichten gezinnen en er was steeds minder tijd om weer met een nieuw stuk aan het werk te gaan.



HEUS (2001/2002)
 Tot zich in 2001 weer twee jongeren aandienden met een wens. Een voorstelling maken. Het werd HEUS. De Nederlandse versie van WIS van Jeroen van den Berg in een totaal andere interpretatie en speelstijl.
Twee mannetjes die zich te pletter trainen om een mooi, sterk en goddelijk lichaam te kweken. Want dat is dé manier waarop je een vrouw kunt krijgen. Alles blijkt toch anders uit te pakken. Er blijkt meer voor nodig en dat hebben de twee niet echt in huis.
Ook deze productie heeft twee jaar gespeeld zowel in Fryslân als in andere provincies in Nederland.
Spelers: Menno Netten en Cas Zijlstra.
Tekst: Jeroen van den Berg
Techniek: Tom van der Werf en Kobus Verf.
Regie: Wouter Daane



WIS & HEUS (2003)
 De twee spelers Reinold Paauw en Henk Roskammer, die de Friese versie van HEUS, WIS gespeeld hadden kwamen natuurlijk naar de Nederlandse versie kijken.
Ze raakten weer helemaal enthousiast en begonnen spontaan flarden van de Friese tekst voor te dragen. Het begon weer te kriebelen. Zo ontstond het idee om de twee versies naast elkaar uit te brengen in samenwerking met frats (de FRyske Amateur Teater Skoalle). En zo gezegd zo gedaan. Een aantal repetities, we hadden gelukkig het decor en de kostuums nog en ook de video-regisstratie, dus in een mum van tijd stond het stuk er weer. Ze waren wat ouder natuurlijk (11 jaar) en wonder boven wonder pasten de kostuums nog. Het werd een groot succes en het publiek vond het fantastisch om hetzelfde stuk in twee verschillende versies te zien.



ROELAND & JOLIENA (2003)
 In 2003 produceerde frats de speciaal voor het JongerenTheaterFestival door Wouter Daane gemaakte bewerking van Shakespeare’s Romeo & Julia met de titel ROELAND & JOLIENA en ondertitel: een frisse duik in een tijdloze waterpoel. Thema was twee families tegenover elkaar, waarvan de ene familie alleen uit mannen en de andere familie alleen vrouwen bestonden. Het werd een confrontatie tussen mannen en vrouwen en die is al zo oud als Adam en Eva. Een tijdloze waterpoel, waaruit de vraag kwam boven drijven of de acteurs erin slagen om zich te ontdoen van hun rol. Lukt het hen om een eigen paradijs te creëren?



 Natuurlijk wordt een jongen van de ene familie verliefd op een meisje uit de andere familie. Dat leidt tot een heftige confrontatie, waarbij alle jongeren op één na, de dood vinden.



En dan? Gelukkig is het theater, dus kunnen alle spelers weer gewoon ongeschonden opstaan. De jongeren konden hun rol loslaten en werden weer zichzelf, alleen de ouders lukte het niet om uit hun rol loskomen en bleven scheldend op elkaar in hun drama hangen.

De voorstelling werd uitgevoerd met een live muziekband op het podium. Deze band had muziek gecomponeerd met als uitgangspunt thema’s van de West Side Story.



Spelers Laurens Jongepier, PieterDirk Sikkema,
Cas Zijlstra, Jelte Keur, Sicco de Ree, Theo Woudstra, Jakob de Boer, Martha Tigchelaar, Esther van Hintum, Suzanne Heidstra, Alette Saris en Ingrid van Hintum.
Muzikanten: Rik Meijer, Steven Bouma, Andert Tijsma, Ruben Mulder.
Tekst & regie: Wouter Daane
Muziekregie: Clara Rullmann.
Techniek: Tom van der Werf, Rienk de Graaf.
Vormgeving: Margaretha Cats, Hedser Tijsma
Lichtontwerp: Mans Nijenhuis.
Vertaling: Lolkje Hoekstra
Productie: frats / Willem Wassenaar



KEUNST (2004)
 In 2004 werd weer in samenwerking met frats en de Krite Bûtenpost de productie KEUNST gemaakt. De spelers van WIS hadden door de reprise van WIS weer de kriebels en wilden weer wat met Wouter maken. Doorbordurend op het feit dat ze 12 jaar ouder waren, maar al jaren vrienden, drong het stuk Kunst van Yasmina Reza zich op.
Serge, Marc en Yvan zijn al vijftien jaar met elkaar bevriend. Hun leven wordt vooral beheerst door werken, al zijn er ook wel enkele vrouwen… maar werken is vermoeiend en vrouwen zijn zenuwslopend. Voor deze mannen is hun vriendschap dan ook het enige lichtpunt, hun paradijs op aarde.
De laatste tijd lukt dat evenwel wat minder: Yvan wordt steeds kleinburgelijker, Marc raakt meer en meer verbitterd, Serge doet al helemaal vreemd, hij gedraagt zich trendy en is daar nog trots op ook. Op een dag koopt hij een waanzinnig duur schilderij dat volkomen wit is. Een wit doek, maar als je je ogen een beetje dichtknijpt zie je fijne witte lijntjes… kortom: kunst. Maar die kunst zet de vriendschap tussen de drie vrienden wel stevig onder druk.

 Als jarenlange vriendschap gebaseerd is op wederzijdse afspraken, wat gebeurt er dan als iemand iets compleets anders en onverwachts doet? Ben je wie je zelf denkt te zijn of ben jij wie je vrienden denken dat je bent.

Het werd vertaald in het Frysk en in februari 2004 ging het in première. Het heeft tot mei 2004 op verschillende plaatsen met veel succes gespeeld.
Spelers: Reinold Paauw, Henk Roskammer, Paul Siemensma.
Techniek: Ruurd Holtrop, Jan Dijkstra
Vormgeving: Margaretha Cats
Regie & productie: Wouter Daane / frats



VoorAlsNog VoorZoverDan (2004)
In 2004 maakte Wouter Daane nog een andere productie met drie jongens uit Roeland & Joliena.
Elk had zo zijn eigen wens, die ten opzichte van elkaar nogal verschilde. De uitdaging lag er in om dat in een voorstelling bij elkaar te krijgen. Cabret/standup, video en theater. Het kreeg als werktitel VoorAlsNog mee.
Er ging een werkboek/inspiratieboek circuleren tussen de drie spelers PieterDirk Sikkema, Laurens Jongepier en Cas Zijlstra en regisseur Wouter Daane.



Alles wat ze maar tegenkwamen in kranten, op straat, tv, internet, film, boeken, eigen situaties en je op een of andere manier raakte, plakten en schreven ze in dat boek. Dat leverde een aantal ingrediënten dat het thema werd voor de productie. Vriendschap en vriendinnen. De invloed en confrontatie van die twee gegevens op en met elkaar. Het werd een montagevoorstelling met als rode draad de vriendschap tussen hen drieën gelardeerd met commentaar door middel van cabaret, muziek (rap) en videofilmpjes. En ook een goudvis, als vervanging voor een vriendin, deed tijdens het repeteren zijn intrede.


3 jongens en 1 goudvis
het uur van de waarheid
vriendschap en ambities
verschillende karakters. meiden en erosie
glibberig. Naar lucht happen. Koetervisjes
de push-up roller en het ex-effect
waar het begon is het einde niet
en ja, vragen blijven er altijd
maar je neemt er vast wel wat van mee.

Het was een geweldig experiment, wat een bijzondere voorstelling opleverde en lovende reacties van het publiek.
De uiteindelijke titel werd: VoorAlsNog VoorZoverDan of de onvoorspelbare betekenis van een goudvis uit onverwachte hoek.
Een kolderieke montagevoorstelling kabbelend in een woeste branding.



Spelers PieterDirk Sikkema, Laurens Jongepier, Cas Zijlstra.
Video: Cas Zijlstra
Techniek: Tom van der Werf, Rienk de Graaf
Techniek advies: Bert Bosma
Vormgeving: Margaretha Cats
Muziekbijdrage: David Hellinga
Teksten: Wouter Daane, Willem Wassenaar, PieterDirk Sikkema
Regie: Wouter Daane
Productie: frats / Willem Wassenaar


    

TIM & TOM’s ZOMERZOTHEID (2005)  
In 2005 hebben we een ZOMERhuiskamerTHEATER productie gemaakt in de huiskamer van regisseur Wouter Daane. Het was een geweldig experiment, juist de ruimte speelde een grote rol in het geheel en gaf de voorstelling een extra dimensie, zowel voor de spelers als voor het publiek.
Het stuk is geschreven door Wouter Daane naar aanleiding van gesprekken met de twee spelers PieterDirk Sikkema en Laurens Jongepier.



Tim & Tom’s ZomerZotheid gaat over twee vrienden, die tijdens een avondje stappen een vreselijk cool meisje hebben ontmoet. Het klikt meteen. Ze hebben daar met zijn drieën staan dansen en schuren op de dansvloer dat de vonken er vanaf vlogen. Ze hebben ook allebei met haar gezoend, de een wat langer dan de ander. Tim & Tom zijn allebei helemaal gek van haar en de hormonen spelen heftig op. Roos ziet het met hen beiden ook helemaal zitten en stelt voor om met zijn drieën op vakantie te gaan. Dat hoef je Tim & Tom niet twee keer te zeggen. Op de dag dat ze afgesproken hebben staan de koffers  gepakt en dan is het wachten. Tim & Tom zijn vol goede moed en kijken regelmatig uit het raam. Ze zal zo wel komen. Ze zien er van allerlei nieuwe mogelijkheden in. Zo gezegd zo gedaan. Maar het duurt toch wel lang. Ze proberen de tijd door te komen met allerlei verhalen en te filosoferen over haar. Langzaam aan wordt duidelijk dat er iets anders gaande is, waar zowel Tim & Tom de hand in hebben, zonder dat ze dat van elkaar weten.

spelers: Michiel Veenstra, PieterDirk Sikkema
tekst & regie & vormgeving: Wouter Daane
techniek:  Tom van der Werf
productie: Laurens Jongepier
speelperiode: 16 juli 2005 t/m 1oktober 2006
 

 

                                                     

MEER OVER 'THE MAKING OF' TIM & TOM'S ZOMERZOTHEID
Wat een hernia niet allemaal te weeg kan brengen! Terwijl we aan het repeteren  waren met KEUNST en VoorAlsNog VoorZoverDan werd regisseur Wouter Daane getroffen door een hernia. Repetities werden verplaatst naar zijn huiskamer. Dat had iets intiems en bijzonders. Tijdens het repeteren ontstond het idee om het niet alleen bij repeteren te laten, maar om het in een productie te vertalen. En zo is het gekomen dat de huiskamer aan de Binnenbuorren 27 in Marssum gedurende twee weken werd omgetoverd tot een piepklein theatertje, waar plaats was voor maximaal 25 mensen publiek.

ONTSTAAN VAN HET STUK
Natuurlijk moest het gaan over vakantietijd. Dus in een aantal gesprekken met Laurens Jongepier en PieterDirk Sikkema kwamen er van allerlei zaken, die tijdens vakantie spelen, boven water.

Het thema vakantie, vriendinnen, snelle relaties, geile lust, liefde en vriendschap blijven de gemoederen bezig houden. Niet zo vreemd, want het zijn zeer basale zaken. Met dit materiaal heeft Wouter het stuk geschreven, eerst met als werktitel LigstoelGedoe. De running gag was eerst een act met zo’n ligstoel, die je altijd zo moeilijk in elkaar krijgt en waar vooral ook je vingers en velletjes zo geniepig pijnlijk tussen kunnen komen. Maar door de tijd heen kreeg het stuk een hele andere wending en is de ligstoel er uit geschreven.

     

Het is een dynamische zonovergoten komedie met hier en daar donderwolken. Of zoals het op het affiche en de flyer staat: zonnige weerspiegelingen met jeukende randjes, oververhitte sferen met bijtende blaren. Echte liefde of blind verlangen.

DE REPETITIES
Ondertussen moest Laurens vanwege drukke werkzaamheden door zijn stage helaas afhaken. Maar hij bleef gelukkig betrokken als productiemedewerker. Zijn rol was overgenomen door een andere enthousiaste speler: Michiel Veenstra.
Op zondag 1 mei zijn we begonnen. Lezen van de tekst. Hoe zit het in elkaar. Hoe verloopt het verhaal. De personages Tim, Tom en het meisje Roos. Associaties en eigen ervaringen met het gegeven van het verhaal. Want Michiel was niet betrokken geweest bij het ontstaan van het stuk. Dus die moesten we ook even bijpraten.
Daarna zijn we gaan improviseren rondom het verhaal en hoe speel je dat je wat te verbergen hebt voor de ander.
Er zitten ook wat cabareteske momenten in. Een persiflage op hoe mensen hun eigen vakantie kunnen verpesten. De schuld bij een ander leggen, maar niet in de gaten hebben dat ze het eigenlijk zelf in de hand hebben. Op zoek naar hoe je die personages en de situatie lekker vet kunt maken. Kortom een verkenning van het materiaal.

               

Op maandag 2 mei was de tweede repetitie. We hebben de tekst weer gelezen en zijn wat dieper doorgegaan op de indeling van de tekst in scènes. Wat is de situatie per scène en hoe verhouden Tim & Tom zich daarin. Wat is hun doel/streven en wat ondervinden ze als weerstand en wat is de oplossing. Maar ook hoe zit die ene scène in het grotere geheel. Dat was een stevige sessie.
Toen werd het hoog tijd voor actie op de vloer. Gelukkig was het mooi weer, dus konden we (zoals gepland in het stuk) ook de tuin gebruiken.
Aan het werk met de openingsscène. Een dynamische opening, waarmee het publiek gelijk in het stuk zit. Het inpakken van de vakantiespullen.

Muziekje er onder en los. Al snel bleek er een verschil tussen de manier waarop ze beiden de koffers inpakten en dat was mooi. Tom werd een keurige inpakker en Tim de sloddervos. Tijdens het spelen kwam Tim met een teddybeer. We zagen er meteen een running gag in. Tim wil zijn beer meenemen op vakantie omdat hij er aan gehecht is en Tom geneert zich daarvoor. Organisch ontstond daarmee het spel van weghalen en weer opbrengen, wat een komische werking ging krijgen.

  

Tussendoor deden we ook een fotoshoot voor het affiche en flyer. Er zat steeds een beeld in mijn hoofd van een door het raam kijkende Tim & Tom. Dus dat gingen we uitproberen.  Het lastige was om de fotos’s een theatrale werking mee te geven. Ze waren soms zo serieus en als ik dan weer om een lach vroeg werd het een te gezellig kiekje. Maar de aanhouders winnen. En dé foto is gemaakt! Zie flyer en  affiche.

Zondag 15 mei was de derde repetitiedag. Alles weer even terughalen van de vorige keer. Herhalen, tekst lezen en verder met het zetten van de volgende scène. Dat was een fragment waarin actie en reactie van elkaar naar elkaar heel nauw kwam. Zowel in tekst als in handeling. Zoeken maar en uitproberen. En natuurlijk lukt het en ging de scène geweldig werken. Het vroeg veel energie. Maar ja ik roep wel vaker: theatermaken is topsport! Voor het beste resultaat moet je stevig investeren, maar dan heb je ook wat waar je trots op kunt zijn.

zaterdag 28 mei vierde repetitie. Het was smeltend en soppend warm en dat had direct zijn neerslag op het repeteren. De heren hadden last van een intern kookpunt.  Eerst maar even stoom afblazen. 
 

En verder was het ook nog zo dat we alle drie net van verschillende enerverende activiteiten kwamen, dus ook daar moest nog het nodige over worden uitgewisseld. Hoogtepunt was een nieuw mobieltje van één, die werkelijk zoveel functies had, dat ze allemaal even uitgeprobeerd en geshowd moesten worden en door ons met ooh's en aah's bewonderend werden ondersteund. Nadat de nodige vochtigheid was ingenomen en verhalen waren verteld konden we onze aandacht verleggen naar Tim&Tom. Hoe zat het ook al weer, waar waren we en hoe hadden we het tot nu toe in scène gezet. Een recapitulatie op de vloer.

Daarna hebben we onze tanden gezet in een scène waarin de vader van Tim ten tonele wordt gevoerd en even met zijn zoon moet praten. Vakantie. Meisjes. En zo. Of hij wel uitkijkt. De zoon natuurlijk gretig gebruikt maakt van de onhandigheid van de vader om dat onderwerp aan te snijden en hem daar prettig kietelend in uitdaagt. Tussen door even wat eten, want repeteren maakt ook hongerig ondanks de hitte. Toen alles wat we gedaan hadden weer herhalen en verder verfijnen.

Het liep al tegen 21.00 uur en zoals aangekondigd kwam productieleider Laurens langs om de vorderingen te aanschouwen. En gelukkig was hij enthousiast door wat we hem lieten zien. Natuurlijk begreep hij dat het nog niet af is. Maar in wat hij zag kon hij al goed zien waar het heen moet en dat kan zijn goedkeuring wegdragen.

zaterdag 4 en zondag 5 juni Dit keer hadden we het weer mee. Niet te heet en gelukkig geen regen. Na de vorige, wat warrige en chaotische repetitie was de motivatie nu weer optimaal om er stevig tegen aan te gaan. We hebben hard en grondig gewerkt en dat heeft zijn vruchten afgeworpen, want het hele stuk, op één scène na, staat.

Het is fascinerend om te ervaren hoe ze soms als dolle jonge honden met een scène aan de gang gaan. Ik geef wat ingrediënten en huppetee ze gaan aan de slag. Al zoekend proberen ze uit; buitelen en draven ze door de tekst en de handeling heen. En uiteindelijk geeft dat zoveel  materiaal, dat we konden kiezen wat theatraal het sterkste werkte.

De volgende twee repetities een verslag van de twee spelers, want als regisseur had ik ondertussen het idee dat ik wat in herhalingen ging vallen. En het is natuurlijk leuk om het van de andere kant te horen.

zaterdag 11 juni was de repetitie in het teken van de special effects in het stuk zoals een vechtscène, een twee vrienden in gewetensconflict scène zonder woorden en een persiflage met vette types scène. Hierbij een indruk van PieterDirk over deze repetitiedag.

Zo was mijn nieuwe telefoon enkele weken geleden hét onderwerp van de repetitiedag, op zaterdag 11 juni was het een gitaar. Van Michiel kon ik voor een prikkie een gitaar overnemen, om mijn pas ontdekte talenten (ahum) verder mee te kunnen ontwikkelen. Zo leek het er zelfs even op dat er een nieuw zangduo aan het ontstaan was. Michiel en ik schalden de melodieuze wijsjes van onder meer Oasis, 3 Doors Down en Robbie Williams door Binnenbuorren 27. Echter de repetitie van Tim en Toms ZomerZotheid stond dat sublieme en unieke ontstaan in de weg. Tja, dan maar bezig met T&T ZZ.



Wouter had een leuk interview voor ons in petto. Zittend op de bank met een camera op onze gezichten gericht, werd er door Wouter een aantal, toch wel serieuze vragen gesteld. Na een lacherig begin werden de antwoorden toch vrij ingewikkeld en serieus.
Tijd om na een uur vragen beantwoorden iets anders te gaan doen.
De veelbelovende scène van een tante en een oom moest nog gezet worden. Ook de manier waarop de tante zich zou presenteren was nog niet helemaal duidelijk. Met een paar trucjes en goed oefenen wisten we een goede tante en oom neer te zetten.
Nu kan ik wel gaan uitleggen wat er verder nog allemaal gedaan is die dag, maar dat doe ik niet. Die dingen die wij allemaal deden monden uit in een schitterend en uniek stuk.

dinsdag 21 & zaterdag 25 & woensdag 29 juni waren repetities over verdere verdieping van de rollen, de situaties en werken aan detaillering en ritme. een verslag van Michiel volgt hieronder.
Allereerst werden wij, PD, Wouter en ik, die dinsdag in een nieuw jasje gestoken. Het stuk moest immers netjes afgewerkt worden, daarom werd er begonnen met de drie hoofdrolspelers. De pakjes werden aangetrokken, et voilá: Het resultaat:



In onze vakantie outfits vertrokken wij die avond naar de plek van bestemming: de huiskamer. De plek waar het allemaal zou moeten gebeuren. Eenmaal aangekomen op dé plek, besloten we ons even op de bank te begeven. Even bijkomen van een lange reis door de gang. Na het traditionele geouwehoer, besloten we de tekst eerst nog eens goed door te lezen. De dialogen werden luidkeels door de kamer geslingerd en nadat we het stuk hadden gelezen, werd er een klein doorloopje gemaakt.
Vaak wordt er gedurende een repetitie aan stukjes van het verhaal gewerkt. Op een gegeven moment, ga je als speler zo op in een stukje dat het soms lastig wordt dat stukje nog in het verhaal te plaatsen. Daarom is het wel eens goed het hele verhaal weer even door te lopen. En onder het mom van ‘Hoe was het ook weer?’ werd de zomerse zotheid van de vrienden Tim en Tom eens even helemaal doorgespeeld.
Ik heb de repetitie als verhelderend ervaren, want we hebben eigenlijk alleen maar twee doorloopjes gedaan. Dan is een avond ook zo voorbij. Gelukkig mochten we zaterdagochtend direct weer aantreden.
 
Nadat het echtpaar was geoefend, was het tijd voor wat andere scènes die nog beter geoefend moesten worden. Ook moest er een gevecht in elkaar gezet worden. Dat dit best een uitputtingsslag was, had ik niet echt door.

Zaterdagochtend word ik meestal in Oostermeer wakker en bedenk me bijna altijd dat ik me snel moet voortbewegen richting centraal station Leeuwarden, omdat ik anders wel te laat zou kunnen komen voor de repetitie voor de tent show. (de tent-show staat voor de Tim EN Tom – show (TENT)
Rond 10 uur wordt er op de Binnenbuorren 27 dan een bakje koffie gedronken door de drie vrienden. En met een warming up wordt de repetitie dan formeel begonnen.

Toen kreeg ik de opdracht om vanuit mijn rol te vertellen wat er in het stuk eigenlijk gebeurt. Ik beeldde me in dat het verhaal waar het in Tim en Tom’s ZomerZotheid eigenlijk om draait, al had plaats gevonden. Ik deed net of ik met mijn vrienden in de kroeg zat en hun eens even zou vertellen wat ik had meegemaakt. Op die manier moest ik dus vertellen waar het verhaal rond Tim en Tom voor mij over gaat. Hoe denk ik over bepaalde situaties, hoe denk ik bijvoorbeeld over de vriendschap tussen Tim en Tom.
Eigenlijk zijn dit oefeningen om er achter te komen hoe je als een personage het verhaal ervaart. Doordat het verhaal weer besproken werd, bleek op een bepaald moment dat er eigenlijk niet werd verteld hoe de vriendschap tussen Tim en Tom is ontwikkelt na afloop van het stuk. Hier wordt dus ook weer aan gewerkt.



Naast het repeteren gebeuren er natuurlijk veel meer dingen op zo’n repetitie. Soms komen er mensen op visite. Zo troffen wij die zaterdag rond drie uur een paar goede vrienden aan, die even een kijkje kwamen nemen. Het waren de heren van de productie en de techniek; respectievelijk Laurens Jongepier en Tom van der Werf.
Zij kwamen speciaal voor de doorloop (die overigens gigantisch flopte als gevolg van matige concentratie en tekstkennis). Dit leidt ook nog wel eens tot frustraties van de regisseur Wouter Daane. Maar ach, de zweep erover en we gaan weer vrolijk verder.



De matige doorloop werd vervolgens gevierd met een drankje dat speciaal voor de Tim en Tom show gebrouwen is. Maar de kwaliteit van het drankje was ongeveer gelijk aan de kwaliteit van de doorloop, dus werd besloten van het conceptrecept af te stappen. Natuurlijk moest de gitaar ook weer even worden aangeraakt en al zingend namen we die avond afscheid van een repetitie waarbij we vooral aan de detaillering van het stuk hebben gewerkt.

Blijkbaar had Wouter genoeg van die gitaar en dus besloot hij om hem nog diezelfde rit bij Pieter Dirk langs te brengen. Dit bleek een verstandige keus, want de repetitie die op de zaterdag volgde was die van woensdag 29 juni en deze liep als een trein.
Er werd gewerkt aan scherpte, verfijning en detaillering. Het zoeken naar de dingen die als speler goed voelen, het zoeken naar de dingen die er voor het publiek mooi uitzien. Dit lukte aardig en het begin van het stuk werd heel speels en luchtig in elkaar gezet. Er begint al een aardige vorm te komen.

Misschien kwam het ook wel doordat we van te voren zo gezellig chinees hebben zitten eten of doordat besloten werd dat we met zijn drieën naar Frankrijk op vakantie zouden gaan, want ook Tim mag nu mee, jippie!! In ieder geval was het een zeer nuttige repetitie. Er wordt alweer uitgekeken naar de volgende: zaterdag 2 juli!

zaterdag 2 juli was een stevige repetitiedag van 10.00 tot 22.00 uur. We zijn verder gegaan met de detaillering, het ritme en de dynamiek van de scènes.



Nog twee weken en dan is de première! Maar als alles zo gaat zoals het nu gaat, dan komt het helemaal goed. Zo langzaam aan merk je ook dat het tijd wordt om er publiek bij te krijgen. Die wisselwerking is nodig. De regisseur is nu eigenlijk de enige die als publiek fungeert. En soms productieleider Laurens of technicus Tom.



Regelmatig even een doorloop om het het ritme, tempo en de dynamiek in het stuk goed in balans te krijgen.



En soms gewoon weer even helemaal terug naar de tekst. Wat staat er ook al weer en wat ligt er onder. Hoe is het opgebouwd. Weer even zoeken en loskomen van de routine. Toontjes die in gaan slijten. En dat moet natuurlijk niet!
Maar het is ook mooi om te zien dat de tekst steeds meer van hen wordt. Het gaat in hun lijf zitten en ze kunnen er lekker mee spelen en jongleren. En straks als het publiek erbij komt, komt er weer een nieuwe dimensie bij! We zijn er bijna klaar voor!

dat het maar mooi weer mag blijven...

zaterdag 9 juli zijn we begonnen met een doorloop met accent op het spelen van vooral de situatie, het ritme en de dynamiek van het stuk. Daarna hebben we het doorgesproken en zijn we even stevig met één scène aan de gang gegaan die nog niet lekker liep. En na een uurtje flink met de zweep erover stond ook die als een huis. Daarna even eten en aan nog wat kleine overgangen gewerkt. Toen kwam Laurens weer even en hebben we weer een doorloop gedaan.

zaterdag 16 juli was de dag van de waarheid. 's middags de technische doorloop en daarna de generale repetitie. De avond was er een try-out voor een aantal vrienden, collega's, buren en medestudenten. Het was spannend want na een aantal maanden repeteren waren we nu toch wel benieuwd of dat wat we hadden bedacht en gemaakt ook werkelijk op het publiek overkomt. Wij zijn er klaar voor en hebben er ongelooflijk veel zin in! De reserveringen liepen uitstekend. Er waren al vier voorstellingen uitverkocht en de andere 3 waren al meer dan de helft vol. Dat gaf al een goed gevoel.

de  PREMIÈRE  dinsdag 19 juli 2005:
een foto-impressie - foto's Jikkie Cats - Grou




zondag 31 juli: het was voorbij. met weemoed keken we terug op een fantastische tijd. in plaats van de geplande zeven voorstellingen werden het er uiteindelijk tien, die allemaal tot de nok toe waren uitverkocht. we hebben van het publiek enthousiaste reacties en veel lof gekregen voor het bijzondere initiatief. de charme en intimiteit van een huiskamer, het spel, de tekst, de inzet en de organisatie er om heen. onze verwachtingen zijn meer dan dubbel uit gekomen.



we hebben de speellocatie weer in de oude staat hersteld. het theater afgebroken en schoon gemaakt. alles wat geleend was weer teruggebracht ... en ondertussen kriebelt het al om voor volgend jaar weer iets nieuws en origineels te maken... maar we gingen eerst op vakantie!



... jammer dat het wass afgelopen, maar het is ook wel goed dat het voorbij is. het was een dubbel gevoel. Theatraal voldaan, maar wat melancholisch verlamd.
uit Tim&Tom: wat moeten we nou?  ja, dat is een goeie vraag.
Gewoon nagenieten van de mooie en inspirerende tijd met elkaar! Goed plan!